30 marca, 2026

Pisanka z historią naszej miejscowości

Prezentujemy Państwu makiety pisanek wraz z opisem, które zostały przygotowane przez uczniów szkół podstawowych z terenu gminy Ciężkowice w ramach zorganizowanego przez nas konkursu.

Jego zasadniczym celem było promowanie historii i tradycji „małych ojczyzn” w takiej formie, by można z nią było wejść w przestrzeń publiczną i pokazać szerszemu gronu.

Powstałe prace przedstawiają się imponująco, a każda ze szkół zasługuje na wyrazy uznania za zaangażowanie.

Tym bardziej ciężko będzie Państwu wyłonić zwycięzców, bo to właśnie Państwa głosy decydować będą o zwycięstwie.

Jak to zrobić? Sposób głosowania jest bardzo prosty. Wystarczy:

Wejść na profil społecznościowy Centrum Kultury Gminy Ciężkowice lub zeskanować kod QR znajdujący się przy makiecie pisanek, które znajdują się na Rynku w Ciężkowicach.
Wybrać pisankę, która najbardziej przypadła Państwu do gustu i zagłosować poprzez polubienie (serce lub kciuk).
W głosowaniu można zagłosować tylko na jedną makietę/jedną szkołę/jedną miejscowość. Głosy oddane podwójnie w ogóle nie będą liczone.
Głosy oddane wielokrotnie, pochodzące z kont fikcyjnych lub uzyskane w sposób sztuczny nie będą brane pod uwagę.
Głosującymi mogą być zarówno mieszkańcy gminy Ciężkowice, jak i wszyscy odbiorcy mediów społecznościowych.
Wygranymi (trzy miejsca) będą te pisanki, które zdobędą najwięcej polubień, a ostatecznych zwycięzców wskaże Organizator.
Przewidziane są nagrody w postaci:
I miejsce – bilety do kina w Małopolskim Centrum Edukacji Ekologicznej na wybrany seans filmowy oraz słodkości dla każdego
II miejsce – warsztaty kreatywne dla całej grupy z dojazdem na miejsce
III miejsce – drobny upominek dla każdego uczestnika
Głosowanie trwa do 12 kwietnia 2026 r.
Wyniki zostaną ogłoszone na profilu Facebook Centrum Kultury Gminy Ciężkowice w ciągu 3 dni roboczych po zakończeniu głosowania.
Zachęcamy do udostępniania postu głównego w celu dotarcia do jak największej liczby odbiorców.
Organizatorem konkursu jest Centrum Kultury Gminy Ciężkowice.
Konkurs nie jest w żaden sposób sponsorowany, wspierany ani administrowany przez Facebook.

Uczestnikom konkursu już dziś gratulujemy wykonanej pracy, życzymy powodzenia w głosowaniu, niech ono będzie też dobrą zabawą, a Państwa zachęcamy do zapoznania się z makietami pisanek z historią miejscowości gminy Ciężkowice.

SZKOŁA PODSTAWOWA W BOGONIOWICACH

Pisanka opowiada historię miejsca, w którym żyją uczniowie szkoły, uczą się i dorastają, kształtują swoją osobowość i swoją przyszłość.

Pisanka ma dwie strony, a każda z nich przedstawia inne, ważne elementy lokalnej tożsamości. Na pierwszej stronie widać zabytkowy park dworski w Bogoniowicach. To wyjątkowe miejsce pełne starych drzew i pięknych krzewów ozdobnych. Właśnie tam znajduje się szkoła – to nie tylko budynek – to przede wszystkim społeczność szkolna: uczniowie, nauczyciele, rodzice. To również przestrzeń, w której zdobywa się wiedzę, rozwija pasje i uczy, jak być dobrymi ludźmi.

Przy bramie do parku przedstawiona została grupa ludzi w strojach regionalnych, do której należą rodzice uczniów, dziadkowie, znajomi i dzieci, również uczniowie szkoły.

Są to Bogoniowskie Kierezyje – pielęgnujące nasze lokalne tradycje. W rękach trzymają palmy wielkanocne – tradycyjne wiechy.

Te palmy symbolizują przywiązanie do zwyczajów i tradycji przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Dzięki takim ludziom nasza kultura nie ginie, ale nadal żyje i się rozwija.

Góra i dół pisanki przedstawiają oryginalny haft, który zdobi zapaski kobiecego stroju bogoniowskich kierezyj.

Druga strona pisanki przenosi w przeszłość i pokazuje lokalną legendę. Przedstawia króla Jana III Sobieskiego wracającego ze zwycięskiej Odsieczy Wiedeńskiej. Zmęczony podróżą i upałem król zatrzymał się w Bogoniowicach i odpoczywał pod rozłożystą lipą w parku, korzystając z gościnności mieszkańców dworu. Choć sam dwór już nie istnieje, pamięć o nim i o tym wydarzeniu wciąż jest obecna wśród mieszkańców Bogoniowic.

Powyżej tej sceny przedstawiony został kolejny „znak” rozpoznawczy miejscowości – zabytkowy cmentarz wojskowy z czasów I wojny światowej. Zaprojektowany przez Jana Szczepkowskiego, wykonany przez serbskich kamieniarzy jest jednym z ciekawszych architektonicznie cmentarzy z okresu Wielkiej Wojny na terenach dawnej zachodniej Galicji.

Cmentarz założony na stromym zboczu, ma kształt trapezu. Jest kilkupoziomowy – groby rozmieszczone są na kilku tarasach wyciętych w stoku. Otoczony jest z trzech stron murem, a z czwartej metalowym ogrodzeniem. W dwóch narożnikach znajdują się kamienne kapliczki w formie baszt, przykryte gontem. To miejsce szczególne – przypomina nam o historii i o tym, jak ważny jest pokój.

Pisanka pokazuje, że Bogoniowice to miejsce wyjątkowe – które łączy w sobie piękno przyrody, bogatą historię, żywe tradycje i pamięć o przeszłości. To tutaj uczymy się nie tylko z książek, ale także z otaczającego nas świata.

SZKOŁA PODSTAWOWA IM. ŚW. STANISŁAWA KOSTKI W BRUŚNIKU

Pisanka przedstawia wyjątkowe połączenie duchowości, historii i współczesnego życia Bruśnika. Na jednej stronie znajduje się szkic łaskami słynącego obrazu Matki Bożej Bruśnickiej – wizerunku Matki Bożej z Dzieciątkiem, ukazanego w tradycyjnym typie przedstawienia Maryi wskazującej na Jezusa, pochodzącego z przełomu XV i XVI wieku.

Obraz ten, znajdujący się w głównym ołtarzu sanktuarium Wniebowzięcia NMP, od ponad 300 lat otaczany jest kultem, czego świadectwem są liczne wota oraz modlitwy wiernych. Postać Maryi, ukazana z Dzieciątkiem Jezus trzymającym księgę i błogosławiącym, symbolizuje opiekę, miłość oraz duchową obecność w życiu mieszkańców.

Druga strona pisanki ukazuje charakterystyczny krajobraz Bruśnika. Widoczny jest neogotycki kościół z początku XX wieku, będący sercem życia religijnego miejscowości, a także Szkoła Podstawowa im. św. Stanisława Kostki – miejsce wychowania młodego pokolenia w duchu wartości i tradycji. Dopełnieniem kompozycji jest wieża widokowa z 2013 roku, która mimo swojej niewielkiej wysokości pozwala podziwiać piękno okolicznej panoramy.

Całość pracy symbolizuje harmonię między przeszłością a teraźniejszością – między tym, co duchowe a codziennym życiem.

Pisanka ukazuje Bruśnik jako miejsce, gdzie wiara, historia i wspólnota tworzą spójną i żywą tożsamość lokalną.

ZESPÓŁ SZKOLNO-PRZEDSZKOLNY W CIĘŻKOWICACH

Pisanka została wykonana przez uczniów klasy 7b Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Ciężkowicach. Inspiracją do jej wykonania stały się obiekty architektoniczne charakterystyczne dla Ciężkowic, takie jak: kościół pw. Pana Jezusa Miłosiernego i św. Andrzeja zbudowany w stylu neogotyckim w 1903 r. według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego, a od 2003 r. Sanktuarium Pana Jezusa Miłosiernego. Znajduje się w nim cudowny obraz Chrystusa Miłosiernego Ecce Homo podarowany miastu przez papieża Innocentego XI.

Klasycystyczny ciężkowicki ratusz został wybudowany w 1836 r. Mieści się on przy północnej stronie rynku. Został wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, ma jedną kondygnację i jest podpiwniczony. Dach budowli jest czterospadowy, wykonany z blachy. Nad ratuszem góruje wieżyczka zegarowa pokryta daszkiem namiotowym, zwieńczona iglicą z kulą i strzałką.

Pomnik o nazwie „Ławeczka Paderewskiego” wykonany jako odlew z brązu autorstwa artystki Ewy Fleszar odzwierciedla naturalnej wielkości siedzącą postać I.J. Paderewskiego oraz fortepian. Na bocznej ścianie instrumentu widnieje inskrypcja: „Wygrał Polskę na fortepianie”. Ławeczka dzięki specjalnemu mechanizmowi odtwarza menuet C-dur opus 14 nr 1 w stylu Mozarta uważany za najpopularniejszy w dorobku Paderewskiego. Nagranie pochodzi z 1937 r. w oryginalnym wykonaniu artysty.

Swoją obecność I.J. Paderewski na ziemi ciężkowickiej zaznaczył wieloma donacjami. W Ciężkowicach założył oddział Ochotniczej Straży Pożarnej i odnowił stojącą w Rynku kapliczkę św. Floriana; współorganizował Kółko Rolnicze i zakład wikliniarski. Wsparł finansowo budowę szkoły oraz remont kościoła parafialnego. Kupił w Rynku kamienicę i utworzył w niej Kasyno – Klub Inteligencji Obywatelskiej. (W stronę tej kamienicy zwrócony jest pomnik.) W Kąśnej sfinansował budowę ochronki, wsparł budowę szkoły i remont kościoła, a w Jastrzębi pomógł w remoncie kościoła. Pomnik odsłonięto 3 maja 2018 r. dla uczczenia setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.

Pisanka przedstawia także elementy unikatowego krajobrazu Skamieniałego Miasta – skały Czarownicę, Wodospad, Skałkę z Krzyżem, Piekiełko. Nazwa rezerwatu związana jest z legendą, według której skały znajdujące się w rezerwacie to domy miasta, które uległo skamienieniu wraz z mieszkańcami. Była to kara za występne życie jego mieszkańców. Nazwy skał nawiązują do ich kształtów, z większością skał związane są legendy. Skamieniałe Miasto jest największą i najbardziej znaną przyrodniczą atrakcją Ciężkowicko-Rożnowskiego Parku Krajobrazowego. W 1931 r. Skamieniałe Miasto zostało uznane za zabytek przyrody. Ochroną objęto wówczas 30,49 ha. Rezerwat o pow. 14,91 ha powołano Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego 12 lipca 1974 r. W jego obrębie wyróżnić możemy cztery położone w niewielkiej odległości od siebie enklawy. Ochroną prawną objęto szereg wychodni skalnych zbudowanych z piaskowca ciężkowickiego wraz z roślinnością porastającą skały i ich otoczenie.

Idąc w kierunku Rzepiennika Strzyżewskiego, dochodzimy do pomnika przyrody nieożywionej – Wodospad nazywany Wąwozem Czarownic. Przybiera on postać głębokiej rozpadliny skalnej długiej na ponad 40 metrów i szerokiej do 4 metrów. Ograniczają go kilkunastometrowe ściany skalne z piaskowca ciężkowickiego, często w postaci nadwieszonych ambon. Wąwóz zakończony jest przewieszoną ścianą o wysokości 14 metrów, z której spływa potok, tworząc wodospad. W czasie dużych mrozów powstaje efektowny lodospad.

Na odwrocie uwzględniliśmy element tradycji wielkanocnej związanej z naszym regionem – tradycyjny symbol Niedzieli Palmowej – palmę wielkanocną. Tradycyjne palmy wielkanocne w Ciężkowicach przygotowywało się z gałązek wierzby (z „baziami”). Między gałązki wkładało się trawę palmową. Gałązki z trawą należało mocno związać. Całość ozdabiano różnokolorowymi wstążkami z bibuły, które mocowano do „bazi” drucikami. Czasami palmy ozdabiało się też gałązkami barwinka. W palmach ciężkowickich nie występują kwiaty z bibuły ani gałązki z drzew iglastych. Wielkość przygotowanych palm była różna – w występowały nawet całe drzewa wierzby iwy szerokie i rosochate.

ZESPÓŁ SZKOLNO-PRZEDSZKOLNY W JASTRZĘBIEJ

Pisanka została przygotowana jako artystyczne przedstawienie historii, tradycji i najważniejszych symboli miejscowości Jastrzębia. Inspiracją do jej wykonania były charakterystyczne miejsca, obiekty oraz elementy kultury ludowej związane z tą miejscowością. Dekoracja pisanki nawiązuje do lokalnych legend, przyrody, zabytków oraz działalności kulturalnej mieszkańców.

Jednym z głównych motywów pisanki jest jastrząb. Według jednej z miejscowych legend było to imię biednego, ale bardzo odważnego i uczynnego chłopca. Pomagał on mieszkańcom okolicy, ostrzegał ich przed dzikimi zwierzętami oraz rabusiami grasującymi w pobliskich lasach. Dzięki swojej odwadze i dobroci zapisał się w pamięci ludzi, a od jego imienia miejscowość miała otrzymać swoją nazwę. Inna legenda mówi natomiast o dumnych, silnych i czujnych ptakach – jastrzębiach – które zamieszkiwały te tereny i stały się symbolem miejscowości.

Na pisance został także przedstawiony kościół w Jastrzębi pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła, którego początki sięgają XVI wieku. Jest to jeden z najstarszych i najważniejszych zabytków miejscowości oraz ważne miejsce życia religijnego mieszkańców. Obok kościoła znalazła się również stara kapliczka przydrożna – kapliczka „Trzeciego Upadku Chrystusa” z XIX wieku, która przypomina o religijnej tradycji i pobożności mieszkańców.

Kolejnym elementem dekoracji jest dąb – pomnik przyrody rosnący przy głównej drodze w Jastrzębi. To okazałe drzewo jest symbolem siły, trwałości oraz długiej historii miejscowości.

Na pisance znalazło się także Muzeum Etnograficzne „Grociarnia”. W muzeum tym zgromadzone są liczne materialne pamiątki po dawnych mieszkańcach Jastrzębi i okolic, które pokazują, jak wyglądało ich codzienne życie, praca i tradycje.

Inspiracją do wykonania pisanki była również kapela ludowa „Pogórzanie”. Jest to znany w regionie zespół folklorystyczny, który kultywuje tradycyjną muzykę ludową. Kapela posiada bogaty repertuar i odnosi sukcesy podczas przeglądów folklorystycznych w Polsce i na świecie, promując kulturę Pogórza i tradycje swojej miejscowości.

Wszystkie przedstawione na pisance elementy tworzą wspólną opowieść o historii, tradycji i kulturze Jastrzębi. Pisanka jest więc nie tylko wielkanocną ozdobą, ale także symbolicznym obrazem dziedzictwa i tożsamości tej miejscowości.

SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2 IM. GEN. WŁADYSŁAWA SIKORSKIEGO W JASTRZĘBI

Pisanka przedstawia dwa motywy ważne dla społeczności Jastrzębi. Są to: kościół św. Bartłomieja Apostoła w Jastrzębi, który został wzniesiony na początku XVI wieku. W drugiej połowie XVI w. znajdował się w posiadaniu braci polskich z Lusławic, do katolików wrócił w 1596 roku. W latach 1606-1609 został rozbudowany, a konsekrowany w 1618 roku.

W latach 1965-1967 odbył się kolejny gruntowny remont i przebudowa – przedłużono nawę kościoła, obudowano korpus nawami bocznymi, przebudowano zakrystię. Po remoncie kościoła wykonano polichromię ornamentalną i figuralną. Kościół składa się z nawy, trójbocznego prezbiterium oraz wieży. Ołtarz główny pochodzi z połowy XVIII w., zawiera w sobie obrazy Chrystusa Miłosiernego i Przemienienia Pańskiego z przełomu XVIII i XIX w., natomiast ołtarze boczne – Matkę Boską z Dzieciątkiem i św. Józefa. W wyposażeniu kościoła znajduje się ośmioboczna chrzcielnica z XVII w. i ambona z XVIII w.

Szkoła Podstawowa nr 2 im. gen. Władysława Sikorskiego w Jastrzębi to placówka oświatowa z bogatą historią i tradycjami, funkcjonująca od lat, znana z lokalizacji Szkoły Przysposobienia Rolniczego w przeszłości. Szkoła dba o tradycje patriotyczne, czego wyrazem jest nadane imię oraz aktywne uczestnictwo w lokalnych wydarzeniach kulturalnych.

SZKOŁA PODSTAWOWA W KĄŚNEJ DOLNEJ

Pisanka wykonana w ramach akcji „Pisanka z historią naszej miejscowości” to barwna i symboliczna opowieść o Kąśnej Dolnej. Przygotowali ją uczniowie klasy 5 Szkoły Podstawowej w Kąśnej Dolnej.

Na jednej stronie pisanki znalazła się postać Ignacego Jana Paderewskiego – wybitnego pianisty, kompozytora i patrioty, a także dworek, który pozostał po jego pobycie i do dziś stanowi ważny zabytek oraz świadectwo historii miejscowości.

Druga strona pisanki przedstawia szkołę – miejsce nauki, spotkań i budowania więzi międzyludzkich, które od lat stanowi ważny element życia lokalnej społeczności. Obok niej pojawia się bocian, ptak szczególnie bliski mieszkańcom, będący symbolem przywiązania do natury oraz powrotów do rodzinnego domu.

Całość kompozycji łączy elementy przyrody, kultury i historii, tworząc spójną i pełną znaczeń opowieść o tożsamości Kąśnej Dolnej, dumie jej mieszkańców oraz pamięci o ważnych postaciach i miejscach, które kształtują lokalną wspólnotę.

NIEPUBLICZNE PLACÓWKI OŚWIATOWE W PŁAWNEJ

Pławna – niewielka miejscowość położona w sercu Małopolski – to miejsce, które potrafi oczarować od pierwszego spojrzenia. Ukryta wśród łagodnych wzgórz Pogórza Ciężkowickiego, nad spokojnie płynącą rzeką Białą, zachwyca nie tylko krajobrazem, ale przede wszystkim wyjątkową atmosferą i silnym duchem wspólnoty.

Początki Pławnej sięgają średniowiecza. Wieś powstała w XIV wieku, kiedy to na tych terenach zaczęto zakładać pierwsze osady rolnicze. Za jej założenie uznaje się rycerskie rody związane z tym obszarem lub dobra należące do klasztoru benedyktynów w Tyńcu, którzy prowadzili kolonizację tych terenów. Nazwa miejscowości prawdopodobnie wywodzi się od słowa „pław”, oznaczającego teren zalewowy lub związany z wodą, co dobrze oddaje charakter tego miejsca.

Historia Pławnej przez wieki była spokojna, choć niepozbawiona trudnych momentów. Szczególnie bolesne karty zapisała II wojna światowa, kiedy to część wsi została zniszczona. Mimo to mieszkańcy odbudowali swoje domy i życie, zachowując pamięć o przeszłości jako ważny element swojej tożsamości.

W centrum życia mieszkańców znajduje się kaplica, której dźwięk dzwonów przypomina o głęboko zakorzenionych wartościach. Nieopodal stoi szkoła – miejsce, gdzie kolejne pokolenia zdobywają wiedzę, ale też uczą się szacunku do tradycji i lokalnej historii.

Przez wieś przebiega linia kolejowa, symbol łączności ze światem. W Pławnej znajdują się także miejsca szczególne, naznaczone wspomnieniami – jak stary dom dziecka, który dla wielu pozostaje ważnym fragmentem lokalnej tożsamości.

Z miejscowością związana jest również legenda o tzw. „diablim boisku”. Według dawnych opowieści, w miejscu tym przed laty pojawiał się diabeł, który nocami miał zakłócać spokój mieszkańców, zostawiając po sobie ślady i tajemnicze znaki. Mówiono, że każdy, kto odważył się tam zapuścić po zmroku, mógł usłyszeć dziwne dźwięki i zobaczyć niewyjaśnione zjawiska.

Życie w tej miejscowości od pokoleń opiera się na wspólnocie. Mieszkańcy pielęgnują tradycje z dumą i troską, przekazując je dalej – w śpiewie, w obrzędach, w codziennych gestach. Muzyka odgrywa tu szczególną rolę – towarzyszy uroczystościom, spotkaniom i chwilom radości, będąc jednym z najpiękniejszych wyrazów lokalnej kultury.

Nie sposób nie wspomnieć o smakach Pławnej. To właśnie tutaj można spróbować prawdziwych, regionalnych produktów – świeżego chleba, domowych wypieków, tradycyjnych przetworów czy wyrobów mlecznych. Każdy z tych smaków niesie ze sobą historię, pracę i serce ludzi, którzy je tworzą.

Pławna nie jest dużą miejscowością, nie znajdziemy tu tłumów turystów ani wielkomiejskiego zgiełku. A jednak to właśnie w tej prostocie tkwi jej niezwykłe piękno. To miejsce, gdzie natura harmonijnie łączy się z historią, a codzienność nabiera głębszego znaczenia.

SZKOŁA PODSTAWOWA IM. STEFANA BATOREGO W SIEKIERCZYNIE

Siekierczyna to niewielka wieś położona w gminie Ciężkowice, której historia sięga XIV wieku. Dawniej była to typowa wieś rolnicza – mieszkańcy żyli głównie z pracy na roli, uprawiali ziemię i hodowali zwierzęta. Życie nie było łatwe, ponieważ wieś należała do właścicieli ziemskich, a warunki były skromne.

Nazwa „Siekierczyna” pochodzi od słowa „siekiera”. Prawdopodobnie dawniej teren ten był porośnięty lasami, które wycinano właśnie za pomocą siekier, aby zrobić miejsce pod pola i zabudowę. Nazwa nawiązuje więc do pracy pierwszych mieszkańców, którzy karczowali las.

Z biegiem lat wieś stopniowo się rozwijała. Dziś Siekierczyna jest spokojną i zadbaną miejscowością, w której żyje się wygodniej niż kiedyś. Choć rolnictwo nadal ma znaczenie, mieszkańcy mają dostęp do podstawowych udogodnień.

We wsi znajdują się szkoła, kościół oraz dom ludowy – miejsca ważne dla całej społeczności. To właśnie tam odbywają się spotkania, uroczystości i codzienne życie mieszkańców. W Siekierczynie można też zobaczyć ciekawe miejsca przyrodnicze, takie jak skałka Wieprzek oraz stawy, które dodają uroku tej miejscowości.

Siekierczyna łączy więc swoją długą historię z teraźniejszością – z dawnej, skromnej wsi rolniczej stała się miejscem spokojnym, ale rozwijającym się i dbającym o swoje tradycje.

SZKOŁA PODSTAWOWA IM. ŚW. JANA KANTEGO W ZBOROWICACH

Pierwsza strona pisanki przedstawia miejsca, które warto odwiedzić w Zborowicach. Opis zaczniemy od naszej szkoły. Jest sercem naszej miejscowości. To w niej mamy możliwość rozwijać nasze pasje i zainteresowania, to miejsce, gdzie wielu mieszkańców Zborowic zdobyło pierwsze wykształcenie. Nasza szkoła integruje wszystkie pokolenia dzięki organizowanym w niej imprezom i uroczystościom.

Kolejnym punktem na mapie Zborowic jest wpisany do rejestru zabytków kościół parafialny. Świątynia pw. św. Marii Magdaleny została zbudowany w XVI w., w stylu późnogotyckim, a jej wnętrze kryje wiele cenny zabytków, takich jak chociażby XVII-wieczna kamienna chrzcielnica.

W Zborowicach znajdują się także liczne kapliczki oraz dwa cmentarze wojenne z okresu I wojny światowej. Uczniowie naszej szkoły często je odwiedzają, aby złożyć hołd poległym żołnierzom.

W historii naszej miejscowości były także trudne chwile. Pomnik, który widać na makiecie, znajduje się w przysiółku Zawodzie. To ważne miejsce pamięci dla mieszkańców Zborowic. Przypomina o tragicznych wydarzeniach z 14 i 15 września 1944 roku oraz bohaterskiej postawie ks. Jana Kozioła, proboszcza, który broniąc swych parafian, podjął się mediacji z dowódcą oddziału pacyfikacyjnego. Dzięki temu udało się ograniczyć straty. Uczniowie pamiętają o rocznicy tych wydarzeń i biorą aktywny udział w uroczystościach patriotyczno-religijnych orgaznizowanych z tej okazji przy Pomniku Pamięci.

Druga strona pisanki nawiązuje do zajęć mieszkańców naszej miejscowości i jej pięknego krajobrazu. Pagórki, pola uprawne, sady, piękne ogrody i liczne lasy. To miejsce, gdzie czas wydaje się płynąć trochę wolniej. Wielu rolników prowadzi tu nowoczesne gospodarstwa.

Nawet owady mogą w Zborowicach czuć się bezpiecznie. Kilku mieszkańców bowiem trudni się pszczelarstwem, a szczególną atrakcją dla turystów jest Brzęczący Ogród. Wyjątkowe miejsce, stworzone z myślą o ochronie przyrody, a szczególnie owadów zapylających.

Opowiadając o naszej miejscowości, nie możemy zapomnieć także o plecionkarstwie. Zborowice można nazwać zagłębiem kosza wiklinowego. Dlatego kosz także znalazł się na naszej makiecie. Łatwo dostępny surowiec, czyli wierzba, która porasta brzegi Białej, sprawił, że wiele pokoleń doskonaliło się w fachu wyplatania wyrobów z wikliny. Tradycja ta nadal jest żywa w wielu domach i przekazywana młodym pokoleniom.

Ostatni element, który znajduje się z tej strony naszej pisanki, to skrzypce. Znalazły się tutaj nie przez przypadek. W Zborowicach mieszkał i tworzył znany rzeźbiarz ludowy Władysław Mentel. Zajmował się on także wyrobem skrzypiec dla okolicznych zespołów ludowych.

Zborowice to nie tylko punkt na mapie, ale miejsce, gdzie ludzie przez wieki tworzyli swoją historię i pielęgnują tradycje przekazywane z pokolenia na pokolenie.