Koryto
Koryto – podłużne naczynie wykonane w przepołowionym klocu drewna. Służyło do oprawiania świń podczas świniobicia. Świniobicie organizowano dawniej między grudniem a kwietniem. Powszechnym zwyczajem było, że gospodarz bijący świnię obdarzał swoich sąsiadów tzw. „krzeptem” (czyli kawałem mięsa z grzbietu świni, z tłuszczem, kośćmi, szpikiem i mięsem z polędwicy), a także kaszanką i kiełbasą. Najbliżsi częstowani byli podgardlem. Na wiejskie wyroby masarskie na terenie Pogórza składały się kiełbasy z czosnkiem i pieprzem, salceson z głowizny i podrobów, słonina nasolona i osuszona nad ogniem, żeberka i boczek wędzony oraz sadła w błonie. Kiełbasy wędzono w dymie jałowcowym. Kaszanki sporządzano z krwi i kaszy jęczmiennej z dodatkiem głowizny i cienkich pasm boczku. Na pogórzańskiej wsi mięsa konsumowano niewiele, najczęściej z okazji świąt, albo kiedy należało dorżnąć chore zwierzę.
