Cep
Cep – narzędzie rolnicze służące do młócenia, czyli ręcznego wybijania ziarna z kłosów. Cep zbudowany jest z dwóch kijów: dzierżaka (dłuższego - dł. 150 cm) i bijaka (krótszego - dł. 83 cm). Połączone są ze sobą kawałkami skóry, tzw. „gackami” i metalowym kółkiem. Na ternie Pogórza do I wojny światowej młocka odbywała się wyłącznie cepami. Używano ich również w latach powojennych, przy młóceniu żyta w celu otrzymania, długiej prostej słomy do wykonania strzechy. Młócono na klepisku w stodole, najczęściej pojedynczo lub w dwie osoby, rzadziej w cztery. W zależności od rozmiarów boiska do młócenia rozkładano od 6 do 12 snopów. Młócący ustawiali się z każdej strony i zaczynali od tzw. „przecierania”, czyli wstępnego omłacania nierozwiązanych jeszcze snopów. Następnie snopki rozwiązywano i młócono rozłożone zboże najpierw z jednej a po odwróceniu z drugiej strony. Młócenie było zajęciem pracochłonnym, w dużych gospodarstwach przeciągającym się do wiosny.
