“Przystań” Jędrzeja Stępaka - żywa rzeźba jako ślad pamięci o tradycjach wikliniarskich Ciężkowic
Odtwórz audiodeskrypcję
O projekcie “Przystań”
Projekt realizowany w ramach Programu „Rzeźba w przestrzeni publicznej dla Niepodległej – 2025”. Instytucją zarządzającą programem jest Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.
Zadanie polegało na zakupieniu i realizacji projektu rzeźby cenionego twórcy Jędrzeja Stępaka i wykonaniu dzieła w duchu artyzmu artysty. Dokonali tego zacni i świetni w swym fachu artyści plecionkarstwa pod kierunkiem Wojciecha Świątkowskiego oraz Adama Żyłki.
Wśród wyplatających byli również mieszkańcy z terenu gminy Ciężkowice. 26 września odbyła się uroczystość odsłonięcia rzeźby. Dokonały tego burmistrz gminy Ciężkowice Jowita Jurkiewicz-Drąg oraz żona artysty Karolina Stępak.
W Małopolskim Centrum Edukacji Ekologicznej odbyło się spotkanie tematyczne. O tradycjach wikliniarskich w gminie Ciężkowice, Jędrzeju Stępaku i jego twórczości, procesie twórczym i doświadczeniu realizacji projektu rozmawiali: Zbigniew Szczerba, Maria Stępak (córka artysty), Karolina Stępak, Wojciech Światkowski (prezes Stowarzyszenia Polskich Plecionkarzy) i Adam Wrona (ŻyWa Parcownia).
Rzeźba ma stanowić bezpieczną przystań i symbolizować wolną ojczyznę - Polskę odzyskującą niepodległość, ostoję dla zmęczonych ciągłą walką obywateli.
Projekt dofinansowano ze środków programu własnego Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku pn. Rzeźba w przestrzeni publicznej dla Niepodległej – 2025 pochodzących z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Jędrzej Stępak
Jędrzej Stępak (3.12.1953- 10.05.2023) – prof. UAM, polski architekt, urodzony w Poznaniu. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie uzyskał dyplom. Doktorat uzyskał w 2001 roku na Wydziale Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, natomiast w 2012 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na Wydziale Tkaniny i Ubioru Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Był autorem ponad 70 wystaw indywidualnych oraz brał udział w ponad 130 wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą.
Specjalizował się w nadawaniu wiklinie autorskiej formy, jego muzą była natura. Był autorem aranżacji wiklinowych polskiego pawilonu na EXPO’92 w Sewilli, gdzie zaprezentował cykle instalacji: „Katedr”, „Figur”, „Obrazów” oraz wiklinowe meble. Opatentował szereg wiklinowych wzorów mebli i koszy. Był projektantem największego kosza na świecie – „Kosza 2000” znajdującego się w Nowym Tomyślu, wpisanego do Księgi Rekordów Guinessa. Dwukrotnie był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki. W 1994 roku otrzymał stypendium Fundacji Kościuszkowskiej w USA, gdzie prowadził zajęcia ze studentami sztuk plastycznych na ośmiu uniwersytetach.